Een iets te gure septembermiddag. Met harde wind en motregen en ik loop door de Spuistraat richting de trein. Ik heb altijd een beetje haast en wat is het ergste dat er kan gebeuren als je haast hebt? Toeristen! Bijvoorkeur degene die midden op staat staan, uitgebreid foto's te maken of met hun TomTom door de stad lopen om te kijken waar ze zijn. De meeste toeristen zijn nog nooit in Nederland geweest, laat staan in Europa en begrijpen niets van de Nederlanders en hun hoeren en coffeeshops.
Ik ben niet de enige met haast, er zijn mensen die, net als ik, doorlopen richting hun doel. Hun hoofd is naar beneden, ze kijken naar de grond en lijken niet echt bezig te zijn met de rest van de wereld.
Totdat ze langs de dames van lichte zeden lopen, dan lijkt iedereen zijn pas te vertragen en heel even maar, soms slechts vanuit de ooghoeken, stiekem te kijken naar deze dames. Die daar me zoveel overtuiging zitten dat vervolgens iedereen uit schaamte zijn blik weer neerslaat en zijn weg vervolgt richting doel. Op een iets te gure septembermiddag.
Die meisjes met een iets te zielig gezicht van: "Ik wil hier niet zijn" of de dames die mijn moeder hadden kunnen zijn en ook het lichaam hebben naar een vijfling gebaard te hebben...
BeantwoordenVerwijderenIk wil toch zo graag eens naar binnen om te vragen: WAAROM?!