Ik zou wel een appelschilletje lusten...

Op de Universiteit van Amsterdam hebben ze veel leuke vakken. Waaronder het vak Jeugdliteratuur dat ik volg sinds begin van dit semester. Dit vak gaat over de theorie en geschiedenis van de jeugdliteratuur. Ik ben fan van dit soort vakken en nu in het bijzonder deze week. Deze week moesten (moesten ja, je leest het goed) we namelijk Pluk van de Petteflet lezen. Wat een straf! Voor degene die Pluk nog nooit gelezen heeft, ga je schamen!; Pluk is een jongetje met een rood kraanwagentje op zoek naar een huis. Hij vindt een huis in het torenkamertje van de Petteflet, kraakt dit en gaat samen met zijn vriendje Zaza de kakkerlak in het huisje wonen. Hij wordt vrienden met Aagje, een roze meisje dat niet vies mag worden van haar moeder, De Stampertjes, die matrassen op de vloer hebben tegen de herrie, en Meneer Pen, een oude boekverkoper. Er komen een hoop problemen op hem af, maar met behulp van Duif Dollie, Karel met de houten poot, De heen-en-weer-wolf en de kluizelaar komt uiteindelijk alles tot een goed einde.
Nu ben ik door een karakter uit dit boek het meest geraakt: Zaza. Zaza is een nogal angstige, zeurderige kakkerlak die alleen maar appelschilletjes eet, want perenschilletjes vindt hij vies. Hij wordt platgespoten door de spuitbus van Mevrouw Helderder, komt terecht bij het vuilnis, maar niet krijgt hem kapot. Het enige probleem is dat hij een beetje een burgertruttige moraal vertoont; hij is belerend, mopperig en dom: Wanneer Pluk jarig is, wil Zaza door de jam heen lopen om het tafelkleed te versieren, maar hij blijft kleven en kan niet meer uit de jampot komen, schoonmaken kan niet, want als hij onder de kraan gehouden wordt, gaat hij dood. Zelfs wanneer Dollie de Duif hem gered heeft uit de vuilnisemmer zegt hij alleen mopperig: Is die rotduif weg? Gelukkig blijft hij nooit lang boos, want kort daarna spreekt hij de onvergetelijke woorden:
Ik zou wel een appelschilletje lusten...