Op een dag als deze zijn er weinig dingen die mij blij kunnen maken. Een blik naar buiten en je weet genoeg. Vies, druilerig weer. Mensen op straat kijken allemaal chagrijnig en lopen te mopperen. Als je even niet uitkijkt heb je een paraplu in je oog en als je daar iets van durft te zeggen, word je uitgescholden alsof je een hond bent. (Iets met hondenweer?). Op de UvA is het niet veel beter, iedereen komt verregend binnen in een lokaal waar de thermostaat alsvast op 30 is gezet. Na een half uur loopt iedereen te puffen en beginnen de jassen te stinken naar regen en buiten. Ik voel ook een lichte keelpijn opkomen en begin in mijn tas naar een snoepje of een dropje te zoeken.
Het volgende lokaal is veel te koud en ook daar begint iedereen te mopperen.
Wanneer de trein ook nog te laat komt en veel te klein is, waardoor men de neiging krijgt te gaan dringen, duwen en proppen om er toch nog in te passen (Waarom doen mensen dat, waarom? Er moeten toch altijd éérst mensen uit voordat er nieuwe mensen inkunnen? Dat weet iedereen die met de trein reist toch?), en ik ben het spuug- en spuugzat.
Op dit soort dagen zijn er maar een paar dingen die mij uit die diepe, regenachtige put kunnen trekken. Nu een klein detail waar ik onwijs gelukkig van word, waarvan ik denk: Nu ik dit in bezit heb kan ik de hele wereld aan, laat die winter maar komen!
Nieuwe sloffen.
Jaaa!!! Ik ook!!!
BeantwoordenVerwijderenlekker warm en met felle kleuren. En dan heb ik stiekem ook nog vloerverwarming.