Soms zegt ze nee.

Het loopt tegen het einde van het jaar en men is dan snel geneigd tot filosofische gesprekken, zo ook ik. Ik probeer het afgelopen jaar te overzien, te kijken wat er goed is gegaan, wat er mis is gegaan. Wat er beter had gekund, wat er juist geweldig goed is gegaan. Ik zal jullie mijn uitgebreide beschrijving besparen, maar een kort overzicht kan geen kwaad.
In april ben ik gestopt bij IKEA, hoewel ik het daar heel leuk had, en na een kortstondige vakantiebaan bij de thuiszorg werk ik nu bij de Hema op Amsterdam CS.
Vanaf mijn verjaardag heb ik weer een beter contact met mijn vader. Ondanks dat gezegd werd dat het niet ging, of dat het nooit zou veranderen, is er toch veel veranderd.
Ik ben nog steeds dezelfde studie aan het doen en waar ik twee jaar geleden op dit punt twijfelde, vind ik het nu alleen maar leuker worden.
En het beste is dat ik dit jaar heb geleerd om nee te zeggen.

Zo rond Kerst komen er veel serieuze gesprekken ten tafel. Iedereen heeft toch behoefte aan een soort evaluatie van het jaar of van zijn/haar leven. Geen wonder dat Jurre en ik dus al twee avonden/nachten achter elkaar bij zijn ouders hebben zitten kletsen en praten over van alles. Van geloven en religie naar beschaving, naar verledens en bijna hele psychoanalyses.


Soms zegt ze nee.
Soms zegt ze nee tegen liefde.
Nee tegen tranen en nee tegen alles van mij.
Soms zegt ze nee tegen liefde.
Nee tegen tranen en nee tegen alles van mij.
Soms zegt ze nee.