En lach niet zo raar, dat doet pijn.

Voor degene die vaker mijn blog leest en een beetje up-to-date is, zal deze titel herkenning oproepen. Als je dan zoekt in mijn blogs vind je bij 28 oktober een blog met dezelfde titel. Die blog is geheel gewijd aan meneer De Vriend, een oud-docent van wie ik een keer een gastcollege heb gehad. Vandaag werd bekend gemaakt dat hij is overleden. En dat heeft me diep geraakt. Ik wil er verder geen woorden aan vuilmaken, want er zijn zoveel meer mensen die hem beter hebben gekend en mooiere dingen over hem kunnen zeggen. Maar hij heeft toen iets in mij losgemaakt waar ik nog steeds veel aan denk en daarom speciaal voor meneer De Vriend.



Naar een andere lagere school

Dag, Glenn. Dag, vriendje zo zwart als roet.
Je wist toch al dat ik van school af moet?
Ik leer zo goed en ik ben zo goed bij.
Onze school is te langzaam voor mij,
Glenn,
onze school is te langzaam voor mij.

Mijn moeder discrimineert niet graag,
maar ze zegt: 'Op jouw school is het tempo te traag
omdat er te veel Surinamers zijn.'
Ja. Wat hadden we samen een gein,
Glenn,
wat hadden we samen een gein.

Op mijn nieuwe school, heeft mijn moeder verteld,
worden Surinamers niet achtergesteld,
er zit zelfs een neger in 't personeel.
Zwarte leerlingen zijn er niet veel,
Glenn,
zwarte leerlingen zijn er niet veel.

Dag Glenn. Dag, vriendje zo zwart als roet,
het spijt mij dat ik van school af moet
omdat er te veel Surinamers zijn,
Glenn,
En lach niet zo raar, dat doet pijn.

Willem Wilmink