Toen ik vanmiddag naar huis reed, zag ik vlakbij mijn huis een wat oudere mevrouw van haar fiets afstappen. Een beetje wankelend, een beetje wiebelend. Ze keek schuw om zich heen en ik dacht dat ze misschien ergens van geschrokken was of iets verloren was. Ze stapte af en zette haar fiets aan de kant op de standaard. Ze liep om haar fiets heen, sloot haar ogen en rook aan de boom die langs het fietspad stond. Ik reed niet lang genoeg langs om te kijken wat voor boom het was, maar het was er een met witte bloemen die in dat oogopslag dat ik ze zag, leken op seringen.
Ik vroeg me af wat de vrouw dacht toen ze rook aan die boom, rook ze oude herinneringen of juist nieuwe? Dacht ze aan haar dochter die op een dag als deze was geboren en toen rook naar dezelfde bloemen. Dacht ze aan haar man die al een tijd niet meer bij haar was en aan hun eerste afspraakje in het park onder zo'n boom, misschien wel vijftig jaar geleden.. Dacht ze aan alle mooie zomers die ze samen hadden en de lange avonden dat ze buiten zaten? Dacht ze aan haar eigen moeder, die zo'n boom in de achtertuin had?
Of dacht ze nergens aan, maar wilde ze zo graag eens die boom ruiken waar ze al zo lang langsfietste..
Geen opmerkingen:
Een reactie posten