Naar aanleiding van mijn blog over een droeverig gevoel, kreeg ik van Sarah een mailtje. In dat mailtje stelde ze me de vraag of ik er wel eens aan gedacht had dat je lichaam en geest samenwerken. Zo had ik het nog niet bekeken.
Dat mijn lichaam niet wil, kan een uiting van stress zijn. Ik heb zo hard geprobeerd om alles op tijd af te krijgen, om niet te werken en wel te studeren, knappe cijfers te halen en tijd over te houden voor dingen, dat ik tijd te kort kwam.
En omdat ik nu zo graag wil ontspannen of wil sporten of wil opruimen, krijg ik van mezelf niet de kans om echt tot rust te komen. Moeten ontspannen werkt natuurlijk alleen maar averechts.
Inmiddels ben ik een beetje tot rust gekomen, ik voel me lichamelijk beter en mijn hoofd staat ook niet meer te tollen. Toch als er ook meer iets nieuws binnenkomt in mijn hoofd, lijk ik lichamelijk te verkrampen. Wat dus nu is geresulteerd in koppijn en kramp in mijn nek.
Ik bedacht me vandaag op het terras met A en Jurre dat ik ben vergeten te genieten van kleine dingen zoals op het terras zitten in de zon met een biertje en A en Jurre. En dat ik dat maar wat meer moet doen, ik moet immers voor kerst afgestudeerd zijn en vanaf september is er dus geen tijd meer voor dat soort dingen...
Laat de lentezon morgen alle kou maar verdrijven,
alles ruikt straks naar een nieuwe tijd.
De vogels en de mensen hoor ik allemaal straks fluiten,
morgen wordt het beter toch, of niet?
Lief meisje,
BeantwoordenVerwijderenJij MOET zoveel van jezelf. Je MOET afstuderen dan en dan en je MOET genieten en je MOET ontspannen en je MOET iets nuttigs doen.
Leer eens dat niks MOET en dat het leven bestaat uit MOGEN en niks doen/moeten/hoeven.
Kusje