Dit was een drukke week, om niet te zeggen bijzonder druk. Veel indrukken, veel gedoe. Dinsdag en woensdag ben ik bij Sarah geweest en dat was bijzonder prettig. Veel gelachen en geMario-Kart/Mario gekart en films gekeken. Too bad dat ik woensdag opstond met een vreselijke koppijn (die er vandaag nog steeds is).
Woensdagavond moest ik thuis zijn, want we kregen 'hoog bezoek'. Jurres vader kwam op visite met zijn vrouw. Bijzonder om hem voor het eerst te zien, na bijna 7 jaar verkering. Ondanks alle slechte verhalen die ik in de loop van de jaren heb gehoord, was dit een bijzondere en vriendelijke man. Kortsluiting in mijn hoofd; hoe kan iemand die zo overkomt, zulke dingen op zijn geweten hebben.
Gisteren kwamen Jurres zusjes eten en uiteraard kwam het bezoek ook aan bod. Bijzonder om te merken hoe de meiden reageren op zijn bezoek en vooral hoe wij het ervaren hebben.
'Gelukkig' heb ik vandaag nog steeds hoofdpijn en begin ik me onderhand zo miserabel te voelen dat ik het liefst een ander hoofd zou willen. De helaasheid der dingen...
Vandaag (6-9) heb ik dit bericht enigszins aangepast. Ik kwam erachter dat ik mijn visie wel erg gekleurd weergaf en dat hebben de mensen waaraan dat gericht was niet verdiend.
De koppijn is klote, maar kan ik helaas niet voor je weghalen...
BeantwoordenVerwijderenVergeet niet dat iedereen een eigen beeld vormt van mensen en dat mensen (soms) ook kunnen veranderen. Verhalen worden sterker naarmate de tijd toeneemt (denk aan het verhaaltje rondvertellen in de klas). Ga op je eigen gevoel en oordeel af. EN misschien komt er een tijd dat je dan ook openlijk die dingen kan vragen die je altijd al hebt willen stellen...